Vivier Claude
(1946-1983)
uważany jest za najwybitniejszego kompozytora kanadyjskiego. W wieku 34 lat został brutalnie zamordowany; pozostawił po sobie 49 kompozycji, w tym opery, utwory orkiestrowe i kameralne.
      Urodził się w 1946 roku w Montrealu, porzucony przez rodziców; w wieku trzech lat został adoptowany. Kiedy wydalono go jako 16-latka z seminarium za ,,niedojrzałe zachowanie" - od wczesnych lat był jawnym homoseksualistą -wstąpił do Konserwatorium w Montrealu. Jego nauczycielami byli Gilles Tremblay (kompozycja) i Irving Heller (fortepian). W 1971 opuścił Kanadę i udał się do Europy studiować muzykę elektroakustyczną u Gottfrieda Michaela Koeniga w Utrechcie oraz kompozycję u Karlheinza Stockhausena w Kolonii. Zwłaszcza drugi z nauczycieli wywarł na niego wielki wpływ, mimo to Vivier wypracował własny język muzyczny. Twierdził, że w tamtych latach narodził się jako kompozytor. W 1976 udał się w długą podróż po Azji. Pobyt na Bali spowodował przewartościowanie jego idei roli artysty w społeczeństwie i otwarcie nowego etapu w ewolucji stylu. Z tego okresu pochodzą takie utwory, jak Shiraz na fortepian, Orion na orkiestrę i opera Kopernikus, a także szereg utworów na głos i zespół instrumentalny, w tym Lonely Child (1980) i Prologue pour un Marco Polo (1981), w których skrystalizował się niepowtarzalny styl jego muzyki. W tym okresie zaczął także tworzyć teksty w wymyślonym przez siebie języku, odzwierciedlające osobność jego idiomu muzycznego. Ostatnie miesiące życia Vivier spędził w Paryżu. 12 marca 1983 został zamordowany w swoim mieszkaniu. Mordercą okazał się 19-letni mężczyzna, prawdopodobnie jego przygodny kochanek. Na biurku leżała nieukończona partytura Glaubst du an die Unsterblichkeit der Seele, urywająca się w miejscu, w którym narrator (alter ego Viviera) opowiada o podobnym morderstwie.
      Wśród orędowników Viviera znaleźli się György Ligeti, Mauricio Kagel, Kent Nagano, Reinbert de Leeuw, David Robertson i Dawn Upshaw. Jego muzyka zabrzmiała w pełni w 2005 na Holland Festival, a Orkiestra Symfoniczna St. Louis otworzyła sezon artystyczny 2005-06 utworem Lonely Child pod batutą Davida Robertsona, z Dawn Upshaw jako solistką. W 2005 Orkiestra Symfoniczna Montrealu ustanowiła Narodową Nagrodę Claude'a Viviera za najlepszy utwór, przyznawaną kanadyjskim kompozytorom.
(na podstawie materiałów otrzymanych z wydawnictwa Boosey & Hawkes)

Ważniejsze utwory: I Kwartet smyczkowy (1968), Hiérophanie na sopran i zespół (1970-71), Musik für das Ende na 20 śpiewaków grających na perkusji (1971), Deva et Asura na kwintet dęty i kwintet smyczkowy (1971-72), O! Kosmos na chór (1973), Désintégration na dwa fortepiany i sześć instrumentów smyczkowych z taśmą ad libitum (1974), Lettura di Dante na sopran i zespół (1974),Liebesgedichte na sopran, alt, tenor, bas i zespół (1975), Hymnen an die Nacht na sopran i fortepian (1975), Siddhartha na orkiestrę (1976), Learning na czworo skrzypiec, perkusję i taśmę (1976), Woyzeck na taśmę (1976), Pulau Dewata na dowolną kombinację instrumentów (1977), Shiraz na fortepian (1977), Journal na głosy i perkusję (1977), Nanti Malam na siedem głosów (1977), Les Communiantes na organy (1977), Love Songs na cztery głosy żeńskie i trzy głosy męskie (1977), Paramirabo na flet, skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1978), Greeting Music na flet, obój, perkusję, fortepian i skrzypce (1978), Kopernikus: Rituel de la Mort, opera w dwóch aktach do tekstu kompozytora na siedem głosów, zespół i taśmę (1979), Orion na orkiestrę (1979), Lonely Child na sopran i orkiestrę kameralną, do tekstu kompozytora (1980), Zipangu na orkiestrę smyczkową (1980), Cinq chansons pour percussion na balijskie instrumenty (1980), Bouchara na sopran, kwintet dęty, kwintet smyczkowy, perkusję i taśmę (1981), A Little Joke na chór (1981), Prologue pour un Marco Polo na sopran, alt, tenor, baryton, bas i zespół (1981), Samarkand na kwintet dęty i fortepian (1981), Wo bist du Licht! na mezzosopran, perkusję, smyczki i taśmę (1981), Et je reverrai cette ville etrange na zespół (1981), Trois Airs pour un opera imaginaire na sopran i zespół (1982), Glaubst du an die Unsterblichkeit der Seele na głosy, narratora, trzy syntezatory, dwie perkusje i elektronikę (1983, utwór nieukończony).