|
|
Magdalena Długosz
Urodzona w 1954 w Krakowie, ukończyła kompozycję w Akademii
Muzycznej w Krakowie w klasie Krystyny Moszumańskej-Nazar (1978),
a także teorię muzyki u Józefa Patkowskiego. Od 1979 roku
prowadzi zajęcia dydaktyczne w Studiu Muzyki Elektroakustycznej
Akademii Muzycznej w Krakowie i tu zrealizowała swe pierwsze
utwory. Kolejne powstawały w Studiu Eksperymentalnym Polskiego
Radia w Warszawie, ems w Sztokholmie, eas w Bratysławie, Studiu
grame (Groupe de Recherche Appliquée en Musique
Electroacoustique) w Lyonie.
Jej utwory były wykonywane na festiwalach muzyki współczesnej w
Polsce (Warszawa, Poznań, Wrocław, Gdańsk, Kraków) i za granicą
(Norymberga, Kolonia, Berlin, Drezno, Hamburg, Sztokholm, Oslo,
Bratysława, Lyon, Seul, Taegu, Waszyngton, Strasburg, Stuttgart,
Bourges, Lwów, Mińsk).
Ważniejsze utwory (od 1980): Modus na taśmę
(1980), Układ przestrzenny na małą orkiestrę i urządzenia
elektroniczne (1980), Pulsacje na taśmę (1983), Mictlan na taśmę
(1987), Mictlan II na akordeon, cyfrowe urządzenie pogłosowe i
taśmę (1988), I tak i nie na taśmę (1990), U źródła na taśmę
(1990-91), Lenyon na taśmę (1994-95), Patjan na perkusję i taśmę
(1996-97), TaBaMa na taśmę solo (1997-98), TaBar na kontrabas
elektronicznie transformowany i komputerową warstwę ddwiękową
(1998-2000), Zakopane liryki na klarnet elektronicznie modyfikowany
i komputerową warstwę ddwiękową (1999-2000).
Utwór TaBar został skomponowany na zamówienie
Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia w Warszawie w latach
1998-2000. Struktury użyte w partii taśmy są przetworzeniem
materiału instrumentalnego stworzonego wcześniej i nagranego
przez znakomitego kontrabasistę i kompozytora Tadeusza
Wieleckiego, z uwzględnieniem jego pomysłów interpretacyjnych.
Podczas realizacji taśmy w studiu pragnęłam zachować bogactwo
i złożoność tego wykonania oraz wzbogacić je o pewne elementy
oryginalne, możliwe do uzyskania tylko z wykorzystaniem
zaawansowanej technologii komputerowej. Użyłam w tym celu
programu grm Tools oraz systemów Sonic Solution i ProTools. W ten
sposób komputer dopomógł w transformacji brzmienia kontrabasu,
precyzyjnych montażach, zwielokrotnieniach i zderzeniach różnorodnych
struktur, stworzeniu iluzji swobodnego przemieszczania się ddwięku
w przestrzeni wielowymiarowej, etc.
Solowa partia kontrabasowa, realizowana podczas wykonania
koncertowego przez Tadeusza Wieleckiego, wchodzi w szczególny
rodzaj relacji z przetransformowanym i przekomponowanym w studiu
brzmieniem tego samego instrumentu i zaimprowizowanymi uprzednio
przez tego samego wykonawcę strukturami. Stwarza to ciekawą
sytuację odtwórczą, bazującą na wzajemnym zapętleniu i
interakcji pomiędzy instrumentalistą i kompozytorem.
Dziękuję Barbarze Okoń-Makowskiej za rejestrację nagrania
mikrofonowego i współpracę w realizacji partii taśmy, a także
Ewie Tubelewicz-Guziołek za dokonanie nagrania archiwalnego
pierwszego wykonania kompozycji. Miało ono miejsce podczas
koncertu Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia w Studiu
Koncertowym PR im. W. Lutosławskiego w Warszawie w listopadzie
2000. Partię solową wykonał Tadeusz Wielecki. Jemu też utwór
jest dedykowany. Trwa ok. 14 minut.
Magdalena Długosz
|
