|
|
Włodzimierz Kotoński
Urodzony w 1925 r. w Warszawie, utożsamiany z polską awangardą
muzyczną lat 50. i 60. Profesor kompozycji i kierownik studia
muzyki komputerowej Akademii Muzycznej im. Chopina w Warszawie (od
1995 emerytowany), wychowawca wielu polskich kompozytorów. Guest
professor w uczelniach Sztokholmu (1971), Buffalo (1978), Los
Angeles (1982), Jerozolimy (1990) i Seulu (1994-95).
Autor pierwszego w Polsce utworu elektronicznego Etiudy na jedno
uderzenie w talerz (1959). Realizował kompozycje w studiach
muzyki elektronicznej w Paryżu, Bourges, Sztokholmie, Fryburgu i
Buffalo.
Opublikował m.in. prace: Muzyka elektroniczna (1989 i 2002),
Instrumenty perkusyjne we współczesnej orkiestrze (wyd. 1: 1963;
tłumaczone na niemiecki, węgierski i ukraiński) oraz Leksykon
współczesnej perkusji (1999).
W latach 1974-75 był Naczelnym Redaktorem Muzycznym Polskiego
Radia, 1983-89 prezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej
i jednym ze współtwórców Wakacyjnych Kursów dla Młodych
Kompozytorów w Kazimierzu.
Kotoński jest laureatem dorocznej Nagrody Związku Kompozytorów
Polskich (1976), Nagrody I stopnia Ministra Kultury i Sztuki
(dwukrotnie: w 1989 i 2000) oraz Prix Magisterium w Bourges
(1998).
Ważniejsze kompozycje (od 1980): Pieśń
jesienna na klawesyn i taśmę (1981), Terra incognita na orkiestrę
(1984), Sceny liryczne na 9 instrumentów (1986), Tlaloc na
klawesyn i perkusję (1987), Ptaki na klarnet, wiolonczelę i
fortepian (1987), Bucolica na flet solo (1989), La gioia na
orkiestrę smyczkową (1991), Podróż zimowa na zespół
kameralny i taśmę (1995), Symfonia nr 1 (1995), Koncert na
skrzypce i orkiestrę (1996), Sekstet na kwintet dęty i fortepian
(1998), Northern Lights (Aurora Borealis) na klawesyn
amplifikowany i warstwę elektroniczną (1998), Zmienne struktury
na klarnet, puzon, fortepian i wiolonczelę (2000), Symfonia nr 2
(2001), I Kwartet smyczkowy (2002), Wilanowskie pejzaże na
kwartet smyczkowy i flet (2002); utwory elektroniczne: Etiuda
konkretna na jedno uderzenie w talerz (1959), Mikrostruktury
(1963), alea (1970), Eurydice (1970), Les ailes (Skrzydła, 1973),
Zatarty ślad (1982), Antiphonae (1989), Tierra caliente (1992).
Northern Lights (Aurora Borealis) skomponowana
została na zamówienie japońskiej klawesynistki Michiyo Honma,
na jej recital w Tokio w lutym 1998. Jest to kompozycja
wirtuozowska, pokazująca różne aspekty współczesnej techniki
klawesynowej. Partia elektroniczna (utrwalona nie na taśmie, ale
na płycie cd) ma drugoplanowe znaczenie i jest tylko tłem dla
solistki. Tytuł wziął się z mojej fascynacji tym niezwykłym
zjawiskiem atmosferycznym, jakim jest zorza polarna, a które miałem
okazję raz w życiu zobaczyć na północy Szwecji.
Włodzimierz Kotoński
|
