Krzysztof Meyer urodził się w 1943 r. w Krakowie. Studiował kompozycję w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej: początkowo w klasie Stanisława Wiechowicza, a po jego śmierci u Krzysztofa Pendereckiego. W latach 1964, 1966 i 1968 odbywał uzupełniające studia z kompozycji i gry na fortepianie u Nadii Boulanger w Paryżu.
W latach 1966-87 nauczał w Akademii Muzycznej w Krakowie, pełniąc również obowiązki prorektora tej uczelni (1972-75) oraz kierownika Katedry Teorii Muzyki (1975-87). Od 1987 jest profesorem kompozycji w Hochschule fźr Musik w Kolonii. Prowadził wykłady z zakresu problematyki muzyki współczesnej w wielu krajach.
Jest autorem monografii Dymitr Szostakowicz i jego czasy, Warszawa 1999, przetłumaczonej na kilka języków, m.in. na rosyjski).
W latach 1985-89 był prezesem Związku Kompozytorów Polskich. Jest członkiem Akademie der Kźnste w Mannheimie. W sezonie 1991/92 był kompozytorem-rezydentem w Filharmonii Kolońskiej, a w roku 1996 na festiwalu w Seattle (usa).
Za swoje utwory otrzymał wiele krajowych i międzynarodowych nagród, m.in. I nagrodę na Konkursie im. G. Fitelberga (1968) za III Symfonię, Grand Prix księcia Pierre de Monaco (1970) za operę Cyberiada, I nagrodę na Konkursie im. K. Szymanowskiego (1974) za IV Symfonię, dwukrotnie rekomendacje na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Paryżu (1970 za II Kwartet smyczkowy; 1976 za III Kwartet smyczkowy). Jest też laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1975), Medalu Rządu Brazylijskiego (1975), Nagrody im. Herdera (1984), Nagrody Związku Kompozytorów Polskich (1992), Nagrody Fundacji im. A. Jurzykowskiego (1993) oraz Nagrody im. Stamitza (1996).

Ważniejsze kompozycje (od 1980): Kwartety smyczkowe VIXI (1981, 1985, 1985, 1989, 1994, 2001), VI Symfonia (1982), II Koncert fletowy (1983), II Koncert skrzypcowy (1996), Koncerty wiolonczelowe II i III (1984, 1995), Gracze dokończenie opery Szostakowicza wg M. Gogola pod tym samym tytułem (1981), Trio fortepianowe (1981), Canzona na wiolonczelę i fortepian (1981), Hommage ą Johannes Brahms na orkiestrę (1982), Sonata na wiolonczelę i fortepian (1983), Koncert na harfę i wiolonczelę (1984), Kwintet klarnetowy (1986), Musica incrostata na orkiestrę (1988), Wieliczalnaja na chór a cappella (1988), Klonowi bracia opera dziecięca wg B. Szwarca (1989), Koncert fortepianowy (1989), Kwintet fortepianowy (1991), Koncert na saksofon (1992), Trio smyczkowe (1993), Misterioso na skrzypce i fortepian (1994), Msza na chór mieszany i orkiestrę (1996), Muzyka pożegnalna na orkiestrę (1997), Trio klarnetowe (1998), oratorium Stworzenie świata (1999), Capriccio interrotto na skrzypce i fortepian (2000), Impromptu multicolore na dwa fortepiany (2000), Cinque colori na flet, skrzypce, wiolonczelę, perkusję i fortepian (2001), Koncert klarnetowy (2001).

Koncert klarnetowy. Eduarda Brunnera, znakomitego szwajcarskiego klarnecistę, poznałem w latach osiemdziesiątych. I stał się on dla mnie jednym z najbardziej inspirujących przyjaciół-muzyków, skoro z myślą o jego kunszcie wykonawczym skomponowałem aż trzy utwory: Kwintet klarnetowy, Trio klarnetowe, a dwa lata temu, gdy orkiestra w Duisburgu zwróciła się do mnie z propozycją skomponowania czegoś na 125-lecie swego istnienia, postanowiłem napisać jeszcze Koncert.
Koncert składa się z czterech części. Pierwsza jest rozbudowaną kadencją dla solisty, w którą orkiestra włącza się stosunkowo pódno i niepostrzeżenie. Pod względem dramaturgicznym stanowi wyodrębnioną całość. Trzy kolejne części są natomiast połączone attacca, tworząc razem rozległy łuk dramaturgiczny z centralnie usytuowanym adagiem. Wirtuozowski finał w bardzo szybkim tempie stawia przed solistą ogromne wymagania techniczne, formalnie zamykając cały Koncert nawiązaniem do materiału z początkowej kadencji.
Prawykonanie Koncertu odbyło się 5 czerwca 2002 w Duisburgu. Partię solową wykonał Eduard Brunner, któremu utwór jest dedykowany. Orkiestrą dyrygował Antoni Wit.